De theatervoorstelling ‘De Zaak van de Dieren tegen de Mensen’ is een bewerking van een epos uit de 10e eeuw. Het stuk vertelt het verhaal van een rechtszaak tussen dieren en mensen. De dieren klagen de mensen aan omdat ze het beu zijn als lastdier en voedsel voor de mensen te dienen en als beesten te worden behandeld.
Het ontwerp voor de scenografie vertrekt van de confronterende debat-opstelling zoals in het Britse parlement. Door deze opstelling een kwartslag te draaien en frontaal op het podium een tribune te plaatsen gaat de scenografie een relatie aan met de zaal. De zaal wordt een rechtbank en de toeschouwers maken deel uit van het proces.
De tribune volgt een oplopende reeks die verschillende functies mogelijk maakt. De onderste treden bieden plaats aan de strijdende partijen, de dieren en de mensen. Ze worden van elkaar gescheiden door een toegangspoort die opkomende getuigen dwingt tot een kleine buiging. Hierboven bevinden zich de griffier en de rechters (de muzikanten) die de voorstelling voorzien van live muziek. Op de hoogste trede, boven alles en iedereen verheven, bevindt zich de opperrechter. Achter de opperrechter, geïntegreerd in de tribune, bevindt zich een projectiedoek waarop tijdens de voorstelling live beelden en tekeningen worden geprojecteerd.
De oplopende tribune brengt de suggestie van oneindigheid met zich mee. Dit wordt nog versterkt door de materialisatie: een dégradé van grijstinten eindigend in een donkergrijs projectiedoek. Dit staat in sterk contrast met de materialen van de toegangspoort en spreekgestoelten die goudkleurig zijn.